تشویق و تنبیه فرزندان، شماره 1
85 بازدید
موضوع: علوم تربیتی

به نام خدا

تشویق و تنبیه، دو روش تربیتی هستند که در تربیت کودک، نقش بسزایی دارند. هدف از تشویق ، پیشرفت و رشد همه جانبه ی کودک و نوجوان می باشدتا به تدریج صفات پسندیده ی انسانی، در آن ها تقویت شده و استعداد های معنوی آنان شکوفا گردد؛ همچنین تشویق می تواند رفتار نامناسب کودک را تغییر داده و او را به سوی رفتار مثبت هدایت نماید. تشویق، دارای انواعی است، مثل تشویق عمومی، فردی، مادی و غیر مادی و همچنین تشویق از راه های مختلف اعمال می شود مانند تشویق از راه ستایش و برخورد صحیح با کودک. تشویق اگر با رعایت شرایطش اعمال شود، می تواند موثر واقع شود، و گرنه خود تشویق میتواند از روش های مخربی باشد که در تربیت کودک آسیب زاست. شرایطی از قبیل اینکه، در تشویق، کودک را با دیگر کودکان مقایسه نکنیم، تشویق مادی ما موجب نشود که کودک رابه حقه بازی بکشانیم، به دور از خرافات باشد، از حدش تجاوز نکند، و موارد دیگر ازاین قبیل شرایط .

تنبیه نیز از دیگر روش های تربیتی است، که در موقعیت های خاصی می تواند یک روش بازدارنده و گاه اصلاحی باشد. اعمال این روش در صورتی مفید است که در شرایط خاص و با رعایت جوانب گوناگون به کار رفته شود در غیر این صورت اثرهای تخریبی آن به مراتب بیشتر از اثرهای مثبت آن خواهد بود که این امر آن رادر گروه روش های آسیب زا قرار می دهد.

تنبیه دارای مراحلی است که عبارت اند از: تغافل، کنایه، تذکر مستقیم و غیر علنی، محروم سازی، توبیخ و سرزنش و در نهایت تنبیه بدنی. درمورد جواز یا عدم جواز تنبیه بدنی و محدوده ی آن ، سن کودک و نیز کار هایی که مستلزم تنبیه بدنی است، پرسش هایی است که در آینده به آن ها پرداخته خواهد شد. به کار گیری این روش مستلزم رعایت اصول و قواعدی است که اگر مورد غفلت قرار گیرد آسیب های جدی و جبران نا پذیری را در پی خواهد داشت.